డైరీ డే

 నిన్న (సెప్టెంబరు 21) డైరీ (దినచర్య) డే అంట. ఫేస్బుక్ మిత్రుల పోస్టులతో తెలిసింది. ఇంజనీరింగులో (2001) ఒక పది రోజులు వ్రాసినా, పూర్తి అయ్యాక గేట్ కోచింగుకు పోయి ఒంటరిగా రూములో ఉన్న రోజుల్లో (2003) తరచుగా డైరీ వ్రాయడము మొదలుపెట్టా. బ్రహ్మచారిగా ఉన్నన్ని రోజులూ వ్రాశాను.

శనివారం వారాంతము సెలవు కావడముతో గుర్తుకు వచ్చి ఆ పాత డైరీలు అన్నీ తీసి ముందేసుకుని కూర్చున్నా - ఎపుడో 20 ఏళ్ళ కిందటి ఆలోచనలూ, అప్పటి అనుభవాలూ, అప్పటి ఫిలాసఫీలూ ఇప్పుడు నెమరేసుకుంటే భలే అనిపించింది.

గేటు కోచింగు సమయములో పీజీనా, ఉద్యోగమా, ఏదోకటి సాధించాలి - ఇలా కొంత స్ట్రెస్ ఫీలయ్యేవాడిని. జాబులో చేరాక గొడవలు, తమిళ రూమ్ మేట్లతో సమస్యలూ, డెవలప్మెంటు నుండి తీసి డొక్కు మెయింటెనెన్సు ప్రాజక్టులో వేసినపుడు పడ్డ నిరాశలూ, చికాకులూ, అమెరికాలో క్లయింట్ల దగ్గర ఎదురైన ఛాలెంజీలూ… .

అన్నీ నెగటివ్లే కాదు - మొదటి జీతము అందుకున్న రోజూ, పొదుపు చేసుకున్న డబ్బులతో బైకు కొన్న రోజూ (2006), అమెరికా పోయిన రోజూ, మొదటి ప్రమోషను వచ్చిన రోజూ - ఇలా చాలా మధురానుభూతులూ…

15-30 వయసులో ఉండే టీనేజీ, యువకులకు డైరీ వ్రాసుకోమని సలహా. మీ అనుభవాలూ, అనుభూతులనూ రికార్డు చేసుకోండి.

ఇలా డైరీ జ్ఞాపకాలన్నీ చదివి రాత్రికి ఫేస్బుక్ తెరవగానే ఇంకో మిత్రుడు సాఫ్టువేరు ఉద్యోగాలలో స్ట్రెస్ గురించి వ్రాసిన అద్భుతమైన పోస్టు కనిపించింది. 22-27 ఏళ్ళ మధ్యన నా మొదటి ఐదేళ్ళ కెరియరులో నేను అనుభవించిన స్ట్రెస్, చూసిన రాజకీయాలూ, మోసాలూ, ఎలా ఎదుర్కున్నాను, అన్నీ రీలు తిరిగాయి. ఏ రంగమైనా ధైర్యముగా నిలబడితేనే ఎదగకపోయినా, కుంగిపోకుండా ముందుకు పోగలము.

ఈ-వ్యర్ధం

ఈ ప్రక్క చిత్రం చూడండి. ఒక వైర్లచుట్ట కనిపిస్తుందా? ఇవి నా దగ్గరున్న వైర్లల్లో మూడోవంతుకూడ కాదు. నా గది ఒక వైర్ల ప్రపంచం. రెండు లాపుటాపులు (ఒకటి నాది, మరోకటి సంస్థది - మూడోది వుండేది క్లైంటుది, ఇప్పుడు లేదు), వాటి ఛార్జర్లు, ఇంకా ఎంపీ౩, మొబైల్ (ఇవీ రెండు - ఒకటి నాది, రెండోది సంస్థది), ఎస్.ఎల్.ఆర్ కెమెరా, బ్లూటూత్ - వీటన్నిటికీ ఛార్జర్లు,

 

కనెక్టు చేయుటకు యూఎస్‌బీ కేబుళ్ళు, రీఛార్జబుల్ బ్యాటరీలు, ... - అంతులేని కథ. చిత్రములోనివికాక ఇక్కడ ఒక సంచినిండా, ఇంకొన్ని స్వదేశంలో. ఇంటికెళ్ళినపుడు ఇవన్నీ హాలునిండా పరిచి అమ్మచే తిట్లు తింటూంటా. మరన్నీ కావాల్సినవే, ఛార్జింగు చేయాల్సినవే.

పర్యవరణానికి నావంతుగా ఇలా హానీ కలిగించడం నాకు అప్పుడప్పుడు బాధ కలిగిస్తుంటుంది. కానీ ఏంచేస్తాం ఆసక్తులని ఆపుకోలేంగదా. నేనేకాదు ఎవ్వరూకూడ. ఐతే నన్ను నేను సమర్ధించుకోవడం లేదు, నేను చెయ్యగలిగేవి నేను చేస్తూనే వుంటా. కాకపోతే మనం నివారించగలిగేవి కొన్నుంటాయి.

ఏ ఫోనైనా, కేబులైనా, బ్యాటరీయైనా అందులో ప్లాస్టిక్, ప్రమాదకర లోహములుండటం సాధారణం.

ఆర్నెల్లొకకసారి మొబైలు మారుస్తున్నాం - అది పాడయిపోవటంవలన కావచ్చు, కొత్త మోడళ్ళపై మోజో, ఏదైన కావచ్చు. మా ఇంట్లోనే దాదాపు పది మొబైల్సు కొనుంటాం. మరి ఆ పాత ఫోన్లు, ఛార్జర్లు ఏమైతున్నాయి?

గడియారం, గోడ గడియారం, పిల్లల ఆటవస్తువులు, టీవీ రిమోట్లు, టార్చిలైట్లు - ఇలాంటివాటన్నిట్లో వాడే బ్యాటరీలు ఏమవుతున్నాయి?

చెత్తబుట్టలోకి పోతున్నాయి. రోబో సినిమాలోలా ఈ-వ్యర్ధం గుట్టలు. అది ఎంత ప్రమాదకరం?
సాంకేతిక విప్లవంలో కొట్టుకుపోయీ, అవగాహనలేమివలనా ఈ ప్రమాద తీవ్రతను మనలో చాలామంది గుర్తించుటలేదు.

పెద్దపెద్ద ఐటీ సంస్థల్లో కొంతవరకు పనికిరాని ఈ-చెత్తని సేకరించి రీసైకిలు చేస్తున్నారు. కానీ అక్కడ కూడ ఉద్యోగులు అంత శ్రద్ధ చూపిస్తున్నట్లు లేదు. అంతెందుకు ఇక్కడి మా అమెరికా కార్యాలయంలో కాగితం-ప్లాస్టిక్-ఎలక్ట్రానిక్ ఇలా మూడురకాల డబ్బాలున్న, అన్నీ కలిపేసేవారు పెక్కుమంది.అంటే శ్రద్ధచూపేవారు లేరనికాదు.

మీరు మీ పాత ఛార్జర్లు, ఫోన్లు ఏంచేస్తున్నారు?

నోకియా కేర్ సెంటరులో వెయ్యండి. వారే రీసైకిలు చేస్తారు. purti మిగతా మొబైలు తయారీదారులు, షాపింగుమాలుల్లోనూ నాకు తెలిసి సేకరిస్తారు.

ఇవన్నీసరేగానీ మొబైలు తయారీదారులు అందరూ ఒకేలాంటి ఛార్జర్లు ఎందుకు చేయరు. నోకియా అయితే ఇదివరకు పెద్ద పిన్‌తో, ఇప్పుడు చిన్న పిన్‌తో చేస్తుంది. కొత్త ఫోనుకొంటే మళ్ళీ ఒక కొత్త ఛార్జరు. నికానువాడు ఎస్‌డీ కార్డువాడితే, సోనీ మెమొరీ స్టిక్, ఇంకొకరు మైక్రో ఎస్‌డీ - ఒకే టెక్నాలజీ ఎందుకు వాడరు? నా ఆలోచనలకి తగ్గట్టే ఎవరో ఈ క్రింది వీడియో చేశారు.

తయారీదారులు అందరూ ఒకే ప్రమాణాలు పాటిస్తే కొంతవరకూ ఈ వ్యర్ధము కొంత తగ్గుతుంది కదా!