ఫ్లూటు - ఎడమ చేతివాటం.

 అన్నింట్లో ఉన్నట్టే సంగీత వాయిద్యాలలోనూ 'చేతివాటం' ఉంటుంది. ఎడమ చేతి గిటారు ఎక్కువమందికి తెలిసిందే - మామూలుగా గిటారు ప్లక్కరు కుడిచేత్తో పట్టుకుని ఎడమ చేత్తో తీగల ట్యాబ్స్ ప్లే చేస్తారు - ఎడమ చేతి గిటారును ప్లక్కరు ఎడమ చేతిలో ఉంటుంది. అలాగే వయోలిన్ సాధారణముగా ఎడమ వైపు పట్టుకుని ఎడమ చేతివేళ్లతో తీగలపై స్వరాలు మీటుతారు, కుడిచేత్తో బో తిప్పుతూ. ఎడమ చేతి వయోలిన్లో తీగలను రివర్సు చేస్తారు, కుడి చేత్తో మీటుతూ ఎడమ చేతిలో బో తిప్పుతారు.

అయితే ఫూట్ (వేణువు) లో ఇలా కుడి - ఎడమ భేదం ఉండదనుకుంటారు, సింపుల్ వాయిద్యము కదా అని.

కానీ ఫ్లూటు కూడ కుడి చేతివాటం వారు కుడివైపుకి తిప్పి ఊదుతే, ఎడమ చేతివారి సహజ తీరు ఎడమ వైపు తిప్పి. కావాలంటే కృష్ణుడి (వేణుగోపాలుడి) చిత్రాలు, విగ్రహాలలో కుడివైపే పట్టుకున్నట్టు ఉంటాయి. ..చిత్రము 1..

ఒక మిత్రుని సోషల్ మీడియా పోస్టులో ప్రముఖ విద్వాంసులు పండిట్ హరిప్రసాద్ చౌరాసియాగారి చిత్రము పెట్టినపుడు - ఆయనకీ ఎడమ చేతివాటం వ్యక్తులకీ సంబంధం తెలుసా అని అడిగాను. అదేంటంటే చౌరాసియా గారు కూడా వేణువు ఎడమ వైపు పెట్టుకుని వాయిస్తారు. వారి కౌమార దశలో ముంబయిలో వారి గురువు అన్నపూర్ణదేవి గారిపై గౌరవముతో కుడి నుండి ఎడమ గ్రిప్పుకు మారారు. ఈ విషయముపై కొంత సమాచారం సేకరిద్దామని అంతర్జాలములో వెతుకుతుంటే ఇంకా చాలామంది హిందుస్తానీ వేణువిద్వాంసులు ఇలా ఎడమ చేత్తోనే నేర్చుకుంటున్నారని (గురు పరంపరలో ఇది అలవాటుగా/సంప్రదాయముగా మారినట్టుంది). ..చిత్రము 2.. ఇది ఆసక్తికరముగా ఆశ్చర్యముగా అనిపించింది.

కుడి - ఎడమ ఫ్లూట్లకు చిల్లుల మధ్యన దూరం భిన్నముగా ఉంటుంది. అలాగే కుడి చేతివాటం వారు ఎడమవైపు పట్టుకున్నపుడు చిటికెన వేళ్లతో చివరి చిల్లులను పట్టుకోవడం కష్టంగా ఉండచ్చు.

#ఇట్లునీప్రేయసి పుస్తకం

 #ఇట్లునీప్రేయసి పుస్తకం గురించి…

కొన్నేళ్ళ క్రితం పిల్లలకు పుస్తక పఠనము అలవాటు చేయాలి అనుకుని పుస్తక ప్రదర్శనకు, అదే హైదరాబాద్ బుక్ ఎగ్జిబిషనుకు తీసుకుపోయినపుడు, సిరా అన్న పుస్తకము ఆకర్షించింది. రచయిత, సినిదర్శకులు Raj Madiraju గారి పేరు నాకు అప్పటికే ఫేస్బుక్ లో పరిచయం, వారి పోస్టులు చదువుతుండేవాడిని. చాలా ఏళ్ల తరవాత ఒక తెలుగు పుస్తకము చదువుతున్నా వారి శైలి టకటకా చదివించేలా చేసింది.

ఈ మధ్యన రాజ్ మాదిరాజు గారు ఒక కొత్త రచన చేశాను, బీటా రీడింగు చేసే ఆసక్తి ఉంటే చెప్పమంటే చెయ్యెత్తాను. వారు కేవలం ఫేస్బుక్ పరిచయముతో నాపై నమ్మకముతో పంపించారు.

నేను వ్యక్తిగతముగా, వృత్తిగతముగా, ఇంకా ఫేస్బుక్ తో ఫాలో అయ్యేవారికి తెలుసు, నా మైండు ఆటోమేటిక్ గా రివ్యూ చేసేసి, నేను పట్టి పట్టి చూడకున్నా కొన్ని కనిపిస్తుంటాయి అని.

నేను బీటా రీడింగు ఎపుడూ చేయలేదు. పుస్తక సమీక్షలు కాదు కదా, సినిమా సమీక్షలు కూడా వ్రాయలేదు. ఈ పుస్తకము తీసినపుడుకూడా మా డిజైను డాక్యుమెంట్లు రివ్యూ చేసినట్టు, అప్పుతచ్చులను మార్క్ చేయడము మొదలెట్టాను.

చదవగానే నాకు అనిపించింది రాజ్ గారికి పంపించాను. మెప్పులకన్నా వంకలే ఎక్కవ వ్రాశాను.

వారు హుందాగా తీసుకోవడమేకాదు, పుస్తక ఆవిష్కరణకు పర్సనల్ గా మెసేజి పెట్టి ఆహ్వానించారు.

బీటా రీడరు అని చెప్పి ప్రకటించడమేకాక ఓ రెండు ముక్కలు మాట్లాడే అవకాశము ఇచ్చారు. పుస్తకములో పేరు కూడా ప్రస్తావించారు.

ఇదంతా వారి పెద్ద మనసు.

జెన్ వై, జెడ్ యువతకీ ఇంతే ఆసక్తికరముగా ఈ రచన ఉంటుందా అని కొంత సందేహం ఉండేది. ఇవాళ ఈవెంటులో మాలా 40ల యూతే గాకుండా 20ల యూతుని చూసేసరికి, వారు టకటకా మాట్లాడుతుంటే భలే ముచ్చటేసింది. ఈ పుస్తకము, స్వప్నప్రియ గారి నాలో ఉన్న ప్రేమ పుస్తకము ఇలా ఒక కొత్త తరానికి తెలుగు పుస్తకములను చదివే అలవాటు చేస్తున్నాయి అని తెలిసి తెలుగు పుస్తక భవిష్యత్తుపై ఆశలు కలిపిస్తుంది.

---- పుస్తకము గురించి నా అభిప్రాయము ----

మొదటి రెండు మూడు పేజీలు కొంత తెంగ్లీషు లాగా, కొంత తెలుగు - ఇంగ్లీషు మిశ్రమములాగా, సిరా లాంటి భాషనే మళ్ళీ వాడారా అనిపించింది. ఫ్లాష్బాకులో కొంత భావుకముగా అనిపించి, ఇది పూర్తి రొమాంటిక్ జోనరులాగా ఉన్నదీ - నేను పూర్తిగా చదవలేనేమో అనుకున్నా (నాకు ఆసక్తిలేని జోనరు).

కానీ గోదావరి వరద సంఘటన దగ్గర నుంచీ నాకు నెమ్మదిగా ఎక్కింది. ఆ భాగం చాలా బాగా కళ్లకు కట్టినట్టు వ్రాశారు. నేను భద్రాచలం ఎప్పుడూ వెళ్లలేదు, సిరిసిరిమువ్వ, గోదావరి లాంటి సినిమాల్లో, టీవీ కల్యాణములో చూడడము తప్ప. కానీ నేను ఆ రోజు భద్రాచలంలో ఉన్న ఫీలింగు వచ్చింది, నేను ఆ కథా సమయానికి పుట్టలేదు కూడా.

చదువుతున్న కొద్దీ నెమ్మదిగా తరవాత రాధాశ్యాం జీవితము ఎటు తిరుగుతుంది అన్న కుతూహలం పెరిగింది. రచయిత శైలీ, పదాల కూర్పూ చివరిదాకా చదివించాయి. అచ్చుతప్పులు, లాజిక్కులు పట్టించుకోకుండా చదవ‌డములో మునిగిపోయాను. ఉపమానాలు అన్నీ బాగా అతికాయి, కొన్ని నవ్యముగా ఉన్నాయి.

చాలా చోట్ల కిసుక్కు నవ్వించింది.

ఎడమచేతివాటం గురించి, రాధ తన జీవితములో చూసిన ఎడమ చేతివాటం వ్యక్తుల గురించి ప్రస్తావన రాగానే జిల్ మంటే, కడుపులో పిల్లాడు ఎడమ కాలివాటం అంటే భలే అనిపించింది.

80లలో పుట్టిన మిల్లెనియల్ అయిన నేను 90లలో ఖమ్మం, గోదావరిఖని, రామగుండం కోల్ బెల్టు చాలా సార్లు చుట్టాలింటికి వెళ్లాను. అందుకని కథా వాతావరణము కొంత ఊహకందినది. అలాగే ఖమ్మం - వరంగల్ - మహబూబ్నగర్ - నల్లగొండలలో చాలా మంది చుట్టాలూ, నెలలు గడిపిన అనుభవము ఉండడముతో రాధ ఖమ్మం-కోస్తా యాసలో, శ్యాం తెలంగాణా-కొత్తగూడం యాసలో - ఇలా సంభాషణలు కలిపి ఉన్నా పరిచయము వలన నాకు అంతగా ఇబ్బంది పెట్టలేదు - అర్థం చేసుకోవడములో, ఫ్లోకినీ. 70-80 లవారికి కొంత నొస్టాల్జియా కిక్ ఇవ్వచ్చు.

నోస్టాల్జియా ఉంటేనే ఆసక్తిగా చదువుతారు అనుకునేవాడిని. రచయిత మనల్ని ఆ కాలానికి తీసుకువెళ్ళగలిగితే మనకు పరిచయములేని 19వ శతాబ్దపు లండను షెర్లాక్ సమయమూ స్థలముకూ తీసుకుపోగలవు. ఇలా మన రాష్ట్రములోని కొత్త కొత్త ప్రదేశాలల బ్యాక్ డ్రాపులో రచనలు రావడము కూడా బాగుంది.

పుస్తకము అమెజానులో దొరుకుతుంది -

Itlu.. Nee Preyasi - A Novel

సుందోపసుందులు - కొట్టులో ఒక సాయంత్రము (మా ప్రాజక్టు రిపోర్టు కష్టాలు)

సగం 2011 లో వ్రాసి, ఇవాళ పూర్తి చేసిన పోస్టు ----

ఐదు నెల్లక్రితం పెద్ద బజారులో ఒక ఫేమస్ కంగన్ హాల్ కొట్టులోకి అడుగుపెట్టాను. ఈ మధ్యన పెళ్ళిళ్ళ పనులతో (నావి కాదు, అన్నయ్యది, మిత్రులవి, కజిన్స్‌వి) ఈ కొట్టుకి తెగ తిరుగుతున్నా. గుంటూరులో పెళ్ళికి కావల్సిన అన్ని వస్తువులు దొరికే పట్నంబజారు-లాలాపేటల్లో ప్రసిద్ధిపొందినది ఈ కొట్టు. ఇప్పుడంటే మాల్స్ వచ్చాయిగానీ, పెళ్ళి వస్తువులేకాదు, పిన్నీసునుండి చాపలుదాకా ఆ కొట్టులో దొరకనిదంటూ లేదు. సరే విషయానికొస్తా.

అలా ఆ కొట్టులో అడుపెట్టగానే అక్కడి సూపర్‌వైజర్ నన్ను చూసి నవ్వాడు. నన్ను గుర్తుపట్టాడా? మనం ఈ కొట్టుకొచ్చి ఎనిమిదేళ్ళైపోయిందికదాని సందేహమొచ్చింది. అంత గుబులు ఎందుకయ్యా అంటే కొన్నేళ్ళు వెనక్కిపోవాలి.

******

అవి ఇంజినీరింగు చివరి సంవత్సరం (2003). మాకేమో హైదరాబాదో, విజయవాడో వెళ్ళి ఏదొక ప్రాజెక్టు కొట్టుకొచ్చి (కొని), అక్కడే రిపోర్ట్లు కొట్టేయించుకు రావడం ఇష్టంలేదు. నాలుగు నెలలు కష్టపడి ప్రాజెక్టు ఏదో చేశాం అనిపించాం. ఇపుడు మా శ్రమని ఒక పుస్తకంగా (ప్రాజక్టు రిపోర్టు) అచ్చేయించి మా హెచ్.ఓ.డీ. (ఆవిడకి అంట సీనులేదు, గానీ ప్రాజెక్టుకోసం పిలవకతప్పదు) మొహాన కొట్టడమనే బృహత్కార్యం మిగిలింది.

మాదే మా కళాశాలలో మొదటి బ్యాచ్ కాబట్టి, అప్పట్లో జిల్లాకి నాలుగైదు కాలేజీలు తప్ప ఇప్పటిలా కుప్పలు తెప్పలు లేవుగాబట్టి మాకు ఈవిషయంలో మార్గదర్శనం చేసేవాళ్ళు కనపడలే. మా లెక్చరర్ల్నడగాలంటే వాళ్ళకి ఈ వివరాలు పెద్దాగా తెలీదని అర్థమైపోయింది. అంతా తమిళనాడు, కర్ణాటకల్లో ఏదోకటి చేసొచ్చినోళ్ళు, లేడా హైదరాబాదులో కొనుక్కొచ్చినవాళ్ళు.

సరేనని గుంటూర్లో ఉన్న నేనూ, విజయ్ (పేరు మార్చాను) స్వయంకృషి మొదలుపెట్టాం. మేమిద్దరం రెండు వేరువేరు ప్రాజక్టు బ్యాచీలకి నాయకులం. నలుగురు విద్యార్థులను ఒక బ్యాచీ చేస్తారు. ఇక రంగంలో దిగి వివరాలు కనుక్కుంటే మొత్తం (టైపు చేయడం, ప్రింటు తీయడం, బట్టర్ పేపరుతో మంచి బైడు చేయించడం) కలిపి టోకున చేసేవాళ్ళు దొరికారుగానీ కొంచెం ఎక్కువడిగారనిపించింది. ఛీఛీ - కంపు.సైన్సు విద్యార్థులమై ఆ మాత్రం చేసుకోలేమానిపించింది.

పక్క ఇంజినీరింగు కాలేజి లైబ్రరీ (గ్రంథాలయం)లోకి ఒక రోజు దూరి అక్కడి పాత బ్యాచోళ్ళ రిపోర్ట్లు చూసి, వాటికి మా సొంత పైత్యం జోడించి రిపోర్టు ఎలా ఉండాలనేది నిర్ణయించాం. అదేంటంటే మేమే కంటెంట్ ప్లానింగు, ఫాంట్ల సెలక్షన్లతో సహా టైపు చేసుకుని, మామూలు పుస్తకంలా బైండు చేయించి, అట్ట పైన ఒక డిజైను పేపరు (శుభలేఖలు అచ్చేసేవిలాంటివి) బంగారు (రంగుమాత్రమే🙂) అక్షరాలతో వేయంచి ఒక కవరు తొడగడం.

మేమీ వెతకడాలు, ప్రాజక్టు పనులన్నీ పూర్తి చేసేసరికి రిపోర్ట్లు కాలేజీలో ఇవ్వలిన గడువుకి రెండు రోజులు మాత్రమే మిగిలింది.

మొదటిరోజు పైఅట్టకి కావల్సిన డిజైన్ కాగితంకోసం ఈ కొట్టుకి పోయాం. దేని కోసమని అడీగాడు. మా దగ్గరున్న పాత రిపోర్టు (బట్టరు పేపరు కవరు) చూపించి మా ప్లాను చెప్పాం.

"అరే, ఇవన్నీ ఎందుకండి, మేమే మొత్తం రిపోర్టు చేసిస్తామండి" అన్నాడు. (గోడౌను కథ – వాళ్ళంతవరకూ చేయలేదు, మేమే మొదట).

"అలా కాదులేండీ, మాకు తెలుసు, మేము చేసుకుంటాము, మీరు డిజైను కాగితం ఇస్తే చాలు" అన్నాము.

అలాక్కాదు, మీకు ఇక్కడ ఎవ్వరూ గోల్డులో ప్రింటు చేయరు, కంప్యూటరు ప్రింటింగులో మీకు ఎంబాసింగు రాదు, మాకు ప్రింటింగు ఉన్నది, మేము చేయిస్తాము అన్నారు. అలాగే మాక్కావలసిన డిజైనులో పేపరు కూడా దొరకలేదు, రేపు రండి ఇస్తాము అన్నారు. మేము బుట్టలో పడ్డాము.

ఒక రోజంతా (రాత్రికూడా) కూర్చొని ఎవరింట్లో వారి రెపోర్ట్లను వాళ్ళము టైపు చేసికొన్నాం.

*** గడువు ముందురోజు ***-

ఒక ఫ్లాపీలొ /* అంటే ఏంటని అడగమాకండి :-) */ ప్రాజక్టు వర్డు డాక్యుమెంటును పెట్టుకొని లాలాపేటలో శుభలేఖలు బల్కు-ప్రింటింగు చేసేవాళ్ళ దగ్గరికి పోయాం.

సాయంత్రము రండి అయిపోతుంది అన్నారు.

సాయంత్రము నాలుగింటికి ప్రెస్సుకు వెళ్లాము. అప్పట్లో మాకు బైకులేమీ లేవు. పనుంది అంటే గుంటూరు అంతా, ఇటు ఆటోనగరు నుండి అటు ఏటీ అగ్రహారము, పైన సంగడిగుంట నుండి కింద గుజ్జనగుండ్ల దాకా సైకిళ్ళపైనే తిరిగేవారము.

తెలిసిందే కదా, మనం పక్కనుంటేగానీ పనిచేయరు. అందులో కాలేజీ కుర్రాళ్ళము, లోకువ. సరే పక్కనుండి, గొడవపెట్టుకుని మొత్తాని ఇంకో గంటలో ప్రింటింగు అయ్యింది. ఆ ప్రింటవుట్లు పట్టుకుని బైండింగు షాపులో ఇచ్చి, కొంగు కొట్టుకు పోయాము.

మీవి ప్రింటింగు అవుతుంది, ఇంకో గంటలో వస్తాయి అన్నాడు. మేము మళ్లీ ఎక్కడికి పోతాము, ఇక్కడే ఉంటాము అన్నాము.

గంటయినా కవరు పేజీలు రావే. షాపువాడేమో మీరిక్కడ అడ్డముగా ఉన్నారు, మా బిజినేసుకు అడ్డము అంటాడు. మేమేమో రేప్పొద్దున ప్రాజక్టు రిపోర్టు సబ్మిటు చేయాలి. మీరిస్తే మేము ఇంకా బైండింగు చేయించుకోవాలి. మాకు వేరే పనేమీలేదు, మీరిస్తే పోతాము అంటాము.

ఈలోపు ఏదో సరుకు వస్తే లోపల పెట్టడానికి సాయం చేశాము.🥴

ఏడున్నరయ్యింది. ఇలాకాదు, మీ ప్రింటింగు ప్రెస్సు ఎక్కడో చెప్పండి, మేము పోతాము అని చెప్పాము. ఈలోపు పొద్దుననగా పోయి ఇంకా ఇంటికి రాలేదు అని వెతుక్కుంటూ బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అంజి కొట్టుకి వచ్చాడు (సెల్ఫోన్లు లేని రోజులు).

కాసేపు నసిగాక అడ్రసు చెప్పాడు, ఎక్కడో సంగడిగుంటలో ఏదో లైనులో.

విజయ్ ను షాపులో పెట్టి నేనూ, అంజి ప్రింటింగు ప్రెస్సుకు సైకిళ్ళేసుకుని పోయాము. అప్పట్లో అది ఊరి బయటే. వీథిలైట్లులేని, కుక్కలు తిరుగుతున్న భయానక కాలనీ. వెతుక్కుంటూ, ఆ ప్రెస్సుకు పోయాము. పోయి చూస్తే అప్పటికి మా పని ఇంకా మొదలుపెట్టలేదు. మాకన్నాముందు వేరేవి ఉన్నాయి అంటాడు. ముందు బ్రతిమలాడాము, తర్వాత వాదించాము, ఆ తర్వాత బెదిరించాము. నువ్వు ఇవ్వనిది, నువ్వు కదలవూ, మేము కదలము అన్నాము.

ఇలా కాదని ఆ ప్లెస్సునుండీ షాపు ల్యాండులైనుకి ఫోను చేయించి, మావాడికి విషయం చెప్పాము. వాడు కొట్టు శేటు చేత చెప్పించాడు. చివరికి పని మొదలుపెట్టించి (స్క్రీను ప్రింటింగు పెద్ద పని - ముందు అక్షరాలు స్టెన్సిలుతో వరసపెట్టుకుని, లోగోతో సహా ఒక టెంప్లేటు చేసి, ప్రింటు తీయాలి, అందులో ఒక్కో ప్రింటుపైన ఒక్కో టీంమేటు పేరుండాలి) చేయించేసరికి తొమ్మిది దాటింది.

ఈలోపు కొట్టులో మా విజయికి ఇంకో టైపు అనుభవాలు. ఆ గుమాస్తా మావాడిని ఇంజనీరింగు స్టూడెంటు అని బిల్లింగు దగ్గర టోటల్స్ లెక్క కట్టడానికి కాసేపు వాడుకున్నాడు. ఇంకాసేపు ఫ్యాన్సీ వస్తువులు అమ్మే కౌంటరులో కూర్చోబెట్టి టిఫిను, టీకి పోయాడు.

అలా తొమ్మిదిన్నరకు వచ్చి ప్రింటింగు చేసిన డిజైను కవర్లు చూపించాము. ఆ షాపు ఓనరు ఆశ్చర్యపోయాడు - కళ్లల్లో కొత్త బిజినెసు ఐడియా కనిపించింది - మరి అన్నీ వాళ్ల చేతుల్లో ఉన్నవే - డిజైను పేపరు, ప్రింటింగు, కవర్లు, అన్నీ.

ఆ తొమ్మిదిన్నరకు అవన్నీ పట్టుకుని బైండింగు షాపుకు పోయాము. మావి బైండింగు ఇంకా అవ్వలేదు. అక్కడే పదిదాకా కూర్చుని, అయ్యాక, వాటికి కవరు పేజీలు అంటించి, ఇంటికి తీసుకపోయాము. ఆరబెట్టి, పొద్దున్నే లేచి, వాటిని మళ్ళీ ఇంకో బైండింగు షాపులో కట్ చేయించి, కవర్లు తొడిగి మధ్యాహ్నానికి కాలేజికి పోయి సబ్మిట్ చేశాము.

అలా ఆ షాపువాడికి మేమిద్దరం బాగా నోటు అయ్యామన్నమాట. తిరిగి ప్రస్తుతానికి, అంటే 2011లో పోయినపుడు, ఓనరు గుర్తు పట్టలేదుగానీ, గుమాస్తా బాగా గుర్తుపట్టాడు. దేజావూ...😁😁😁

డైరీ డే

 నిన్న (సెప్టెంబరు 21) డైరీ (దినచర్య) డే అంట. ఫేస్బుక్ మిత్రుల పోస్టులతో తెలిసింది. ఇంజనీరింగులో (2001) ఒక పది రోజులు వ్రాసినా, పూర్తి అయ్యాక గేట్ కోచింగుకు పోయి ఒంటరిగా రూములో ఉన్న రోజుల్లో (2003) తరచుగా డైరీ వ్రాయడము మొదలుపెట్టా. బ్రహ్మచారిగా ఉన్నన్ని రోజులూ వ్రాశాను.

శనివారం వారాంతము సెలవు కావడముతో గుర్తుకు వచ్చి ఆ పాత డైరీలు అన్నీ తీసి ముందేసుకుని కూర్చున్నా - ఎపుడో 20 ఏళ్ళ కిందటి ఆలోచనలూ, అప్పటి అనుభవాలూ, అప్పటి ఫిలాసఫీలూ ఇప్పుడు నెమరేసుకుంటే భలే అనిపించింది.

గేటు కోచింగు సమయములో పీజీనా, ఉద్యోగమా, ఏదోకటి సాధించాలి - ఇలా కొంత స్ట్రెస్ ఫీలయ్యేవాడిని. జాబులో చేరాక గొడవలు, తమిళ రూమ్ మేట్లతో సమస్యలూ, డెవలప్మెంటు నుండి తీసి డొక్కు మెయింటెనెన్సు ప్రాజక్టులో వేసినపుడు పడ్డ నిరాశలూ, చికాకులూ, అమెరికాలో క్లయింట్ల దగ్గర ఎదురైన ఛాలెంజీలూ… .

అన్నీ నెగటివ్లే కాదు - మొదటి జీతము అందుకున్న రోజూ, పొదుపు చేసుకున్న డబ్బులతో బైకు కొన్న రోజూ (2006), అమెరికా పోయిన రోజూ, మొదటి ప్రమోషను వచ్చిన రోజూ - ఇలా చాలా మధురానుభూతులూ…

15-30 వయసులో ఉండే టీనేజీ, యువకులకు డైరీ వ్రాసుకోమని సలహా. మీ అనుభవాలూ, అనుభూతులనూ రికార్డు చేసుకోండి.

ఇలా డైరీ జ్ఞాపకాలన్నీ చదివి రాత్రికి ఫేస్బుక్ తెరవగానే ఇంకో మిత్రుడు సాఫ్టువేరు ఉద్యోగాలలో స్ట్రెస్ గురించి వ్రాసిన అద్భుతమైన పోస్టు కనిపించింది. 22-27 ఏళ్ళ మధ్యన నా మొదటి ఐదేళ్ళ కెరియరులో నేను అనుభవించిన స్ట్రెస్, చూసిన రాజకీయాలూ, మోసాలూ, ఎలా ఎదుర్కున్నాను, అన్నీ రీలు తిరిగాయి. ఏ రంగమైనా ధైర్యముగా నిలబడితేనే ఎదగకపోయినా, కుంగిపోకుండా ముందుకు పోగలము.