ఇరవైయ్యేళ్ల క్రిందట

 ఇరవైయ్యేళ్ల క్రిందట, ఇదే రోజు...

2004 ఏప్రిల్‌ మొదటి వారంలో ఐటీ కంపెనీ నుండి ఆఫరు లెటరు పోస్టులో వచ్చింది వారం రోజుల్లో పూణె లో చేరమని నెలన్నర శిక్షణకు. గేట్ స్కోరుకు అప్లై చేసినవాటికి రెండు ఐఐటీల నుంచి ఇంటర్వూ కాల్ లెటరు వచ్చింది. ఐటీ జాబా , ఐఐటీలో ఎంటెక్‌ నా ఆలోచిస్తుంటే బ్యాంకు నుంచి అపాయింటుమెంటు లెటరు వచ్చింది నెలకు 25,000 జీతం (2004 లో పెద్ద మొత్తమే . ఐటీ కంపెనీలో జీతం 11,000 (టేక్‌ హోం 8,500).

ఒక వారం తర్జనభర్జన తరువాత పుణెకు వెళ్ళి ఐటీ కంపెనీలో ఏప్రిల్‌ మూడవ వారంలో చేరాలి అని డిసైడ్ అయ్యాను.

ముందురోజు ఆదివారమునకు హొటలు వసతి ఇచ్చారు కంపెనీవారు. అప్పట్లో పుణెకి పొద్దునపూటకి చేరే రైలు లేదు, లేదా నాకు బెర్త్ దొరకలేదో. అందుకని నేను, నాన్న ఒక రోజు ముందరే శుక్రవారము పొద్దున గుంటూరులో బయలుదేరి మధ్యాహ్నానికి హైదరాబాదుకు చేరాము. అక్కడ నాన్న నన్ను ఒక్కడినీ పుణె రైలు ఎక్కించారు. ఈ రోజులలోగా హెలికాప్టర్ పేరేంటింగు కాదు కదా, దగ్గరుండి ఆఫీసు దగ్గర దింపి, సాయంత్రము వరకు గేటు ముందు పడిగాపులు కాయడానికి.

శనివారము అర్థరాత్రికి పుణె చేరుతుంది. పొద్దున 7 గంటలకు గుంటూరులో కొచ్చిన్ (తరువాత శబరి అని మార్చారు) ఎక్కి 12 గంటలకు నాంపల్లి వచ్చి, స్టేషనులోనే తిని 2 గంటలకు ముంబై రైలు ఎక్కాను. అందుకని నిద్ర తన్నుకు వస్తుంది. కానీ రైలు పుణె దాటి ముంబై వెళ్లిపోతే? అందుకే నిద్రాపుకుంటూ అర్ధరాత్రి 1-2 మధ్యన పుణె స్టేషనులో ఒక్కడినే దిగాను.

పొద్దునదాకా స్టేషనులోనే కాలక్షేపము చేసి, క్లోక్ రూమ్లో లగేజి పెట్టి చుట్టుపక్కల లాడ్జిలు వెతకడం మొదలుపెట్టా (మొబైలు, గూగూల్ మ్యాప్లు లేని రోజులు). ఒక రెండు గంటలు, ఐదారు కిలోమీటర్లు తిరిగాక ఒక లాడ్జి దొరికింది.

ఇంటికి ఫోను చేసి చెప్పాను. ఆ రోజు టైంపాస్ చేసి మరుసటి రోజు ఉదయము కంపెనీ వాడిచ్చిన హొటలుకు వెళ్లాను. అక్కడ ఇద్దరిద్దరికీ ఒక రూమ్ ఇచ్చారు. లక్కీగా రూమ్మేట్ తెలుగువాడే. పక్క రూమ్లో ఇంకో ఇద్దరు తెలుగువారు పరిచయం అయ్యారు. కలిసి డిన్నరు చేశాము. ఇరవై ఏళ్ల తరువాత ఇప్పటికీ నలుగురమూ టచ్లో ఉన్నాము.

ఉద్యోగ అనుభవాలు రేపు...

బస్సు డ్రైవర్సు డే

ఆర్టీసీ డ్రైవర్స్ డే సందర్భముగా

పిల్లలలో ఎక్కువ శాతం మందికి బస్సులు, రైళ్లు అంటే ఒక ఫాసినేషన్ ఉండటం సాధారణమే. నాకు కూడా.

డ్రైవరు గేరు రాడు మారుస్తుంటే, స్టీరింగు తిప్పుతుంటే ఆరాధనగా చూడటం, కండక్టరు చేతిలోనే, ఒక మెటల్ ర్యాక్కో పెట్టుకున్న రంగు రంగుల టికెట్లు పంచు చేసి, లేదా చేతితో చించి ఇస్తే (మిలెనియల్స్కు టిమ్స్ మెషిన్లు తెలుసు) వాటిని దాచిపెట్టుకోవడం - సెలవుల్లో బస్సాట ఆడేటపుడు మడత కుర్చీలో తిరిగి కూర్చుని స్టీరింగులా ఊహించుకుంటూ హవాయి చెప్పులు తిరగదిప్పి బ్రేక్ యాక్సిలరేటరు లాగా తొక్కడము, దాచిపెట్టుకున్నటికెట్లను పెన్నుతో గుచ్చి ఇవ్వడము - అబ్బో అదో నోస్టాల్జియా.

ఉద్యోగములో చేరాక హైదరాబాదు నుండి గుంటూరుకు తరచుగా వెళ్లేవాడిన దాదాపు ప్రతి వారము వెళ్లిన రోజులున్నాయి. శుక్రవారము రాత్రి గుంటూరుకు, ఆదివారము రాత్రికి రిటర్ను.

నాకు ప్రయాణాలలో నిద్ర పట్టదు. అందుకని బస్సు అర్థరాత్రి టీ కోసం ఆపినప్పుడు దిగుతాను. డ్రైవరుతో సంభాషిస్తూ ఉంటాను. వారు చాలా సంతొషిస్తారు. ఎందుకంటే వారు నాలుగైదు రాత్రులు వరసగా డ్రైవింగు చేసి, రెండు రోజులు ఆఫ్ తీసుకుంటారట. హైదరాబాదు వస్తే భెల్ లోనో, కూకట్పల్లిలోనో బస్సు పెట్టి అక్కడే పడుకుంటారు. మియాపూర్ డిపో అయితే మటుకు పడుకోవడానికి మంచాలు ఉంటాయట. విజయవాడ, గుంటూరు బస్టాండులు అయితే డార్మిటరీలు ఉంటాయి. ఆ నాలుగు రోజులు వాళ్లే వండుకుంటారు. మీరు చూస్తే డ్రైవరు వెనక క్యాబినులో వారి బ్యాగు ఉంటుంది. ఆ డ్యూటీ రోజులు వారితో మాట్లాడేవారు కూడా ఉండరు. ఇపుడంటే వాట్సాపులు, అన్లిమిటెడ్ కాలింగు ఉన్నాయి, నేను చెప్పేది ఆరేడేళ్ల కిందటి వరకు. అందుకని మనం పలకరిస్తే ఎక్కువమంది సంతోషిస్తారు. వారు కూడా ఒంటరిగా ఫీలవరు.

ఒకసారి రామోజీ ఫిల్మ సిటీ దాటాక పెద్ద జామ్ అయ్యి అక్కడే రెండు గంటలు ఇరుక్కుపోయాము. నేను ఒక అరగంట తరువాత వెనక సీటు నుండి క్యాబినుకు పోయి డ్రైవరుగారితో ముచ్చట పెట్చాను. మామూలుగయితే రెండు, రెండున్నరకి మిర్యాలగూడ చేరి టీ తాగాలి. కానీ అక్కడే ఫస్టు గేరులో నడపడము వలన డ్రైవరుకి నిద్ర వచ్చేసింది. ట్రాఫిక్ నుండి బయటపడ్డాక నార్కెట్ పల్లిలోనే ఆపేయించి టీ తాపించాను. ఆయన చాలా సంతోషించాడు.

వారికి ఉండే ఇంకో తలనెప్పి డ్రైవింగు చేస్తూనే రిజర్వేషను టిక్ కొట్టుకోవడమూ, ఎస్ఎమ్మెస్లు చూడడము, ట్రాఫిక్ జామ్ అయితే వచ్చే ఫోన్ల వరదను డ్రైవింగు చేస్తూనే ఎత్తి వారిని కన్విన్సు చేయడం, ఎవరన్నా టైముకు రాకపోతే వారికి చేస్తూ, ట్రాఫిక్ పోలీసుతో తిట్లు తింటూ - వెనక సీట్లో కూర్చుని రాని టీవీ గురించి తిట్టుకునేవారికి తెలియదు.

ఇక విజయవాడ – నెల్లూరు లైన్లో తిరిగే కండక్టరు లెస్ సర్వీసులు పెట్టాక డ్రైవర్ల కష్టాలు మామూలు కావు. ఒక చేత్తో స్టీరింగు తిప్పుతూ, ఇచ్చిన ఛార్జీ లెక్కపెట్టాలి, టిమ్స్లో టికెట్ కొట్టాలి, వారధి/బైపాస్ లాంటి చోట్ల ముందే దిగేవారికి చిల్లర లెక్క తీర్చాలి.

అస్సలు ఆర్టీసితో నా అనుబంధం కాలేజి రోజులది.

90ల చివర్లో నేను చేరిన ఇంజనీరింగు కాలేజి గుంటూరుకు నలభై కిమీ దూరములో మద్రాసు హైవేపై ఉండేది. చిలకలూరిపేట ఆర్డినరీ ఎర్ర బస్సులు (ఇపుడు పల్లెవెలుగు) తో పాటు నెల్లూరు, తిరుపతి పోయే ఎక్సప్రెస్లు కూడా ఎక్కేవారము.

ఒక ఆరు నెలల తరువాత కాలేజి బస్సు వేశారు - ఒక రెండు నెలలు పోయాక మళ్లీ ఆర్టీసికి మారిపోయాము. స్టూడెంట్ పాస్ తీసకుని ఎక్కువ శాతం ఎర్ర బస్సుకే పోయేవారం. ఎపుడన్నా అవసరమైతే ఎక్సప్రెస్లు ఎక్కేవారము.

అలా నాలుగేళ్లు తిరగడముతో చిలకలూరిపేట డిపో డ్రైవర్లు, కండక్టర్లు కొందరు బాగా పరిచయమయ్యారు. పలకరించేవారు. ఇంజనీరింగు కెరీరు గురించి అడిగేవారు. చివరి రో సీట్లలో కూర్చుని అంత్యాక్షరి లాంటివి ఆడుతుంటే ఎవరన్నా గొడవని కంప్లయింటు చేస్తే నవ్వి కుర్రాళ్లు కదా వదిలేయండి అనేవారు. మేము కాలేజీ నుండి హైవే పై స్టాపుకు పరిగెట్టడము చూస్తే బస్ ఆపేవారు, స్టాప్ లేకున్నా.

బస్ పాస్ 35 కిమీర్లకే ఇచ్చేవారు. అందుకని మిగతా 6 కిమీలకు ₹4 ల టికెట్ తీసుకునేవారం. నేను రూపాయి తగ్గుతుంది అని క్యాట్ కార్డు కూడా తీసుకున్నా 🙂 అయితే ఈ టికెెట్ కాలేజి దగ్గర ఎక్కగానే ఇవ్వరు - ఆ ఊరి స్టాపు వచ్చినపుడు కండక్టరుకు డబ్బులు ఇచ్చి తీసుకోవాలి. ఒక్కోసారి బస్సు రష్ ఉన్నప్పుడు, ముందున్న కండక్టరు దగ్గరకు పోవడానికి కుదరదు. అందుకని మధ్యలో వారి ద్వారా ఇచ్చేవారం, లేదా ఎక్కేటపుడే డబ్బులు ఇచ్చేసేవారము, లేదా పంచ్ చేసి వారి దగ్గర పెట్టుకుంటే దిగేటపుడు ఇచ్చేవారం. ఒక్కోసారి మేము నిద్రపోతే, వాళ్ళే వెనక్కి వచ్చి పలకరించి పంచ్ చేసి వెళ్లేవారు.

మా సబ్ - జూనియర్ల నుండి ఎక్కువ కాలేజి బస్సులలోనే వెళ్లేవారు. అందుకని మా బ్యాచే ఎక్కువ అనుబంధం వారికి.

నా దగ్గర నాలుగేళ్ళ టికెట్ కట్ట ఉండేది. చాలా ఏళ్లు దాచాను, ఒక కజిన్ పిల్ల అడిగితే ఇచ్చేశాను. లేకుంటే ఇప్పటి టిమ్స్  రోజుల్లో nostalgic గా ఉండేది.

నేను అమెరికాలో ఆఫీసుకు బస్సులోనే వెళ్లేవాడిని. అక్కడ డ్రైవరుకి బాగా గౌరవము ఇస్తారు. వారు మనం ఎక్కగానే విష్ చేస్తారు. అక్కడా నేను రెగ్యులరుగా ఎక్కే రూట్ డ్రైవర్లతో చక్కటి రిలేషన్ ఉండేది.

పెళ్లయ్యాక మా శ్రీమతి వైపు దగ్గరి చుట్టాలు ఆర్టీసిలో కంట్రోలరు, డ్రైవర్లు. అందుకని ఇంకా ఆర్టీసితో నా అనుబంధం పెరిగింది. వారి కష్టాలు, ఇబ్బందులు ఇంకా దగ్గర నుండి తెలుసుకున్నాను.

అందుకని సాధ్యమైనంతవరకూ నేను ప్రైవేటు బస్సులకన్నా ఆర్టీసిలోనే ప్రయాణిస్తాను వారితో సంభాషించడమూ, సమయాని కన్నా ముందరే నా స్టాపు దగ్గర నించోవడం చేస్తుంటాను. వారి మైండు ప్రశాంతముగా ఉంచితే వారు మనల్ని గమ్యస్థానానికి చేరుస్తారు.

రాత్రంతా నిద్రపోకుండా మనం పదింటికి బస్సు ఎక్కి పడుకుంటే, తెల్లారాసేరికి మన ఊర్లో దించేవారే డ్రైవర్లు.

 

#కృష్ణారామా

 #కృష్ణారామా - ఈ సినిమా మలయాళం డబ్బింగుగా ఆహాలోనో ప్రైమ్ లోనో వచ్చుంటే ఈ పాటికి నా ఫేస్బుక్ ఫీడ్లో రివ్వ్యూలు నిండిపోయేవి.

సినిమా ఆహ్లాదంగా సకుటుంబంగా చూసేట్టు ఉంది, ఒక్క డైలాగు తప్ప. ఈ మధ్యన సకుటుంబంగా ఓటీటీ సినిమాలు చూడాలి అంటే చేతిలో రిమోటు పట్టుకోవాల్సి వస్తుంది. ఆ అవసరము ఈ సినిమాకు రాలేదు. ఏ సినిమా ఆసక్తిగా చూడని మా పదేళ్ల పాపకి కూడా నచ్చింది.

టీజరు చూసి రంగమార్తాండ, శతమానంభవతి టైపు పిట్లలకు రెక్కలొచ్చి ఎగిరిపోయిన గూడు కథేమో అనుకున్నా.

ట్రైలరు చూశాక లేదు, కొంత అడ్వాన్స్డుడ్ కథ, రాజేంద్రప్రసాదు ఏదైనా వెరైటీ సొల్యూషను కనుక్కుంటాడేమో అని అనుకున్నా. కానీ కథ తల్లిదండ్రులూ - ఎన్నారై పిల్లల సంబంధం కన్నా సోషలు మీడీయాను ఎక్కువ టచ్ చేసి కొంత రొటీనుకు భిన్నంగా వెళ్లింది. దానితో మెలోడ్రామా తగ్గి సీన్లు నూతనంగా అనిపించాయి. డైలాగులైతే దర్శకుడు రాజ్ మాదిరాజ్ గారి ఫేస్బుక్ పోస్టులు చదువుతున్నట్టే కొంత సరదాగా, కొంత సెటైరిక్గా భలే అనిపించాయి.

రాత్రి మామా మశ్చీంద్ర , ఈ రోజు కృష్ణారామా చూశాము - ఇంట్లో వారి వోట్లన్నీ #కృష్ణారామా కే పడ్డాయి.

పీ.ఎస్.

మొదటి సీన్లో 49వ వార్శికోత్సవానికి రాత్రి వెళ్లగానే కృష్ణా కళ్లు రామా మూయగానే మా ఇంటావిడ చార్మినార్ అని గెస్ చేసింది. 49 ఏళ్లు అయినా ఇంకా చూడలేదా అన్నది. 49 ఏళ్లుగా చూస్తూన్నదే అని రాజ్ గారి డైలాగు వెరైటీ.

పీ.ఎస్. 2

చివర్లో నాలుగు గంటలని సమయం చెప్పినప్పుడు యాంటిక్ గడియారాలు చూపించినపుడు వాటి గురించి వాకబు చేస్తూ రాజ్ మాదిరాజ్ గారు పెట్టిన పోస్టు గుర్తుకువచ్చింది. కానీ మా ఇంట్లో డబ్బా గడియారము ఒక్క క్షణము పాటు కనిపిస్తుందని ఊహించలేదు, ఏదో పోస్టు పెట్టారని నేను ఆయనను కన్స్టల్టు చేసి, 4కె అడిగారని నా పాడైపోయిన రెడ్మీ తీసి, అవసరమైతే గ్రాఫిక్సుతో తుడిపేసుకుంటారని గోడ పైనుండి తీసి బ్లూ కప్ బోర్డు బ్యాక్ గ్రౌండుతో రికార్డు చేసి పంపించానే గానీ ఎక్స్ప్ పెక్టేషన్ను ఏమీ పెట్టుకోలేదు. ఎలాగో ఎడిటింగులో మిస్ అయ్యి మా కప్ బోర్డుపై మావాడు చేసిన మరకలతో సహ తెరలోకెక్కింది. హహ్హాహా. థాంక్యూ డైరెక్టరు గారు.

తేజ సినిమా - ఒక నిరాశ

 తేజ -

హీరో తరుణ్, నేనూ దాదాపు సమవయస్కులము. 80 ల చివర, 90 ల మొదలులో అంజలి, ఆదిత్య 369 వంటి చిత్రాలతో నచ్చాడు. ఉషాకిరణ్ మూవీస్ చిత్రాలు బాగుండేవి. అలాగే తేజ సినిమా థియేటర్లో చూశాను - నా వయసువాడు అలా టకటకా చెప్తుంటే, కంప్యూటరు - రోబో ఆపరేట్ చేస్తుంటే, వాడికంటూ గాడ్జట్సుతో సొంత గది అంటే భలే అనిపించింది. ఆ చివరిలో విలనును తిప్పలు పెట్టే క్లైమాక్సు వావ్ అనిపించింది.

కానీ ఆ చిత్రాన్ని మళ్లీ ఎపుడూ చూడలేదు - ఈటీవి వాడు ఆ చిత్రాన్ని మళ్లీ వేయలేదు, వేసినా అతి తక్కువసార్లు నాకు తెలియని సమయాలలో వేసి ఉంటాడు. ఉషాకిరణ్ వారిది కనుకా పైరేటెడ్ కూడా రాలేదు, యూట్యూబులోనూ కనిపించలేదు. ఈ మధ్యన వేరే ఏదో పాట కోసం ఈటీవి విన్ యాప్లో వెతుకుతుంటే కనిపించింది. 500 పెట్టి చందా కట్టి చూడడం మొదలు పెట్టాను.

నిజం చెప్పొద్దు, తేజ అక్క - ప్రియుడి మధ్యన మొదటి పాట చూడగానే నిరాశ కలిగింది - స్విమ్ సూట్, లిప్ లాక్ ముద్దు - ఇదేమి పిల్లల సినిమా అనిపించింది. రెండవ పాట కూడా కె.రా.రా శైలిలో ఉన్నది.😒

తేజ తెలివితేటలు చూపించినది మొదటి అరగంటలో ఒక నాలుగైదు సన్నివేశాలు మాత్రమే. ప్రేమ కథ ఎక్కువైంది. నేను ఊహించుకున్న - ఇంట్లో చిక్కుకుని విలనును తన తెలివితేటలతో ఎదురుకునే సీన్లు చివరి పది ఇరవై నిమిషాలు మాత్రమే. కొంత హోమ్ ఎలోను సినిమాతో ఇన్స్పైరు అయినవి.

దాదాపు ముప్పై ఏళ్లు ఎదురుచూసిన చిత్రము ఇలా నిరాశ కలిగించినది.